Ik stuur nooit zo vaak berichtjes naar iemand die me gaat volgen op LinkedIn, maar bij Sheila deed ik het wel. ‘Iets’ in mij zei dat dat moest, en meestal luister ik naar ‘dat iets’ in mij. Ik denk dat het kwam doordat ze ook het woord magie in haar profiel had staan. Ik heb daar nooit spijt van gehad. We voelden het perfect aan.  Al gauw dronken we met z’n drieën een kop koffie op een plek waar we ons volkomen niet huis voelden, behalve bij elkaar. En daar was-ie, de klik die je zelden meemaakt. En waarvan je dan nog niet weet waar-ie heen gaat. Sprankelend, geïnteresseerd, slim, empathisch, betrokken  - dat zijn de eerste woorden die bij ons opkomen als we aan haar denken bij die eerste ontmoeting. Wat zich ook bewees in de middag dat ze ‘Crossroads’ bij ons deed - ze gaf zich helemaal bloot en liet niets achter. Mooi, om zoveel vertrouwen te zien. Daar mag ze best mee gecomplimenteerd worden. Als mens. Wat ze schrijft in haar profiel, zijn we inmiddels ook aan het meemaken. Met uiterste zorgvuldigheid gaat ze te werk, waarbij verbinden (in de breedste zin van het woord) letterlijk haar tweede natuur is. Het klopt wat ze schrijft: “I work where things pause before they change”. Ook ’spacemaker’ past daar op een magische manier bij. Dat is wat Sheila is, dat is wat Sheila doet. Dat eerste berichtje, daar gaan er vast nog velen op volgen