Misschien is dit wel waar veiligheid uiteindelijk echt begint.

Niet op straat. Niet in organisaties. Maar in onszelf…

Laatst dacht ik:

Hoe mooi zou het zijn als er gewoon een pil bestond, waardoor iedereen ineens meer vanuit liefde zou leven. 

Meer open. Meer verbonden. Minder bang. 

Een soort ‘love pill’.

En ergens proberen we dat natuurlijk ook voortdurend.

Via aandacht. Via relaties. Via werk. Via prestatie. Via bevestiging. Via drank of drugs.

XTC wordt niet voor niets de love drug genoemd.

Omdat het ons heel even laat voelen waar we misschien diep vanbinnen allemaal naar verlangen:

verbinding, openheid, zachtheid...liefde.

En misschien is daar op zichzelf ook niets mis mee.

Volgens mij zegt het vooral iets heel menselijks.

Namelijk dat we allemaal verlangen naar veiligheid. Naar verbinding. Naar het gevoel dat we er mogen zijn.

Maar uiteindelijk kan geen enkel middel, geen relatie en geen externe bevestiging het innerlijke werk voor ons doen.

Duurzame veiligheid ontstaat pas wanneer we leren aanwezig te blijven bij alles wat er in ons leeft…bij alle emoties die we voelen.

Ook het ongemakkelijke. Ook dat wat pijn doet.

En precies daar begint misschien ook heling.

Niet via een shortcut of via een pil.

You have to do the hard work. 

In aanloop naar 30 april voelde ik dat heel sterk.

De lancering van mijn website.

Het weerzien met oud-collega’s.

Alles wat zichtbaar werd.

En juist in die periode moest ik het ineens even zonder zijwieltjes doen.

Niet geforceerd, maar heel natuurlijk.

Mijn business coach voelde feilloos aan dat het voor mij tijd was om het nu echt zelf te dragen. Om te vertrouwen op wat er inmiddels in mijzelf was opgebouwd.

En mijn personal trainer (én mental coach) had op zijn beurt ruimte nodig om zijn aandacht meer op zijn eigen business te richten. Iets waarvan ik juist voelde: die ruimte wil ik hem geven. Dus stelde ik zelf voor tijdelijk met iemand anders te trainen.

Achteraf zie ik hoe kloppend dat allemaal was.

Omdat ik precies dát te leren had.

Dat veiligheid uiteindelijk niet buiten mij ligt.

Niet in bevestiging. Niet in gedragen worden. Niet in iemand die vooraf zegt: het komt goed.

Maar in het vertrouwen dat ik mezelf kan dragen. Ook in het niet-weten.

Misschien is dat uiteindelijk ook wat veiligheid in jezelf werkelijk betekent:

“dat je jezelf niet meer verlaat op het moment dat het spannend wordt.”

Dat inzicht kwam niet alleen terug in mijn werk of ondernemerschap, maar ook in relaties.

Want ook daar zoeken we vaak veiligheid buiten onszelf.

Soms heel subtiel.

Door bevestiging nodig te hebben. Door bang te zijn iemand kwijt te raken.

Door vast te houden aan iets dat ergens misschien al niet meer klopt.

Soms houden we elkaar vast vanuit liefde, maar soms ook vanuit angst.

Angst om verlaten te worden. Om niet gekozen te worden. Om alleen te zijn.

En wat ik heb geleerd, is dat echte liefde misschien pas ontstaat wanneer twee mensen elkaar niet meer nodig hebben om zich veilig te voelen, maar ervoor kiezen om elkaar lief te hebben vanuit vrijheid.

Vanuit soevereiniteit.

Een relatie is uiteindelijk misschien niets anders dan:

“two people who decide to grow together.”

En soms groei je een tijd samen op.

En soms ontdek je onderweg dat het tempo of de richting verandert.

Dat betekent niet automatisch dat wat er was niet echt was. Of niet waardevol. Integendeel.

Sommige relaties zijn juist heel waardevol geweest in precies de periode waarvoor ze bedoeld waren.

Toen ik mijn kinderen en hun vader vorig jaar probeerde uit te leggen waarom ik wilde scheiden, zocht ik naar metaforen die tot de verbeelding spraken.

Aan hun vader legde ik het uit als een computerspel.

We speelden ooit samen hetzelfde spel van de liefde. Alleen voelde het op een gegeven moment alsof ik op een ander level speelde. Niet beter. Niet slechter. Maar we vonden elkaar niet meer terug in hetzelfde speelveld.

En aan mijn kinderen legde ik het uit via het beeld van een ui.

Dat we als mens gedurende ons leven allerlei lagen opbouwen door opvoeding, ervaringen, pijn, verwachtingen van familie, school, werk en maatschappij. En dat het leven vervolgens ook een proces is van laagje voor laagje terug bewegen naar wie je in essentie al was, voordat al die invloeden zich om je heen vormden.

Ik vertelde dat het afpellen bij iedereen in een ander tempo gaat. En dat het dan kan gebeuren dat de twee uien op enig moment niet meer in balans zijn met elkaar. Dat de deksel niet meer op het potje past.

En soms betekent liefde ook erkennen dat wat ooit klopte, niet automatisch betekent dat het voor altijd klopt.

Niet omdat het slecht was. Integendeel.

Maar juist omdat het waardevol was, kun je er met liefde en dankbaarheid naar kijken.

Dat gold ook voor een andere dierbare en betekenisvolle vriendschap in mijn leven.

Daarin moest ik leren veiligheid in mezelf te vinden. Leren aanwezig te blijven bij mijn eigen gevoelens, zonder direct bevestiging, geruststelling of verbinding buiten mezelf te zoeken.

En hij had juist ruimte nodig om zich terug te trekken. Om te voelen wat er allemaal in hem speelde. Om alles wat hem overweldigde in rust te kunnen verwerken en integreren.

Dat reguleren ziet er voor iedereen anders uit.

Vrouwen doen dat vaak door te delen, te praten, verbinding op te zoeken.

Mannen juist vaker door stilte op te zoeken, zich even terug te trekken of dingen eerst alleen te verwerken.

Niet omdat de één beter is dan de ander, maar omdat we allemaal op een andere manier proberen om weer veiligheid te vinden in onszelf.

Misschien zit precies daar wel de grootste les.

“we tend to brace for impact before the rejection has even taken place.”

We sluiten ons hart vaak al, voordat iemand ons überhaupt heeft afgewezen.

Omdat we denken dat het de pijn kleiner maakt.

Maar ondertussen wordt het harnas steeds zwaarder.

En worden we harder. Minder voelend. Minder levend.

We beantwoorden angst met angst.

Ik moest daarbij denken aan die prachtige monoloog van Robin Williams in de film Good Will Hunting.

Over hoe je alles kunt weten of begrijpen over liefde, kunst of het leven… en het toch niet werkelijk hebt gevoeld of ervaren.

Dat is misschien ook wat deze tijd van ons vraagt.

Niet alleen begrijpen. Niet alleen analyseren. Maar werkelijk durven voelen en ervaren.

Misschien zie je dat ook terug in alle onderwerpen waar wij als samenleving spanning, schaamte of taboe op hebben gelegd.

Emoties. Het lichaam. Seksualiteit. Menstruatie. De overgang. Geestelijke gezondheid. Eenzaamheid. Verlangen.

Misschien juist, omdat die onderwerpen ons direct confronteren met onze kwetsbaarheid en onze behoefte aan verbinding.

En misschien geldt dat nergens zo sterk als in intimiteit en seksualiteit.

Want echte veiligheid in seksualiteit gaat uiteindelijk niet alleen over het fysieke.

Maar over:

kunnen ontspannen, kunnen voelen, kunnen ontvangen.

je lichaam durven bewonen, je veilig voelen om jezelf volledig te laten zien, je over te durven geven.

Seksualiteit is een fundamentele vorm van levensenergie.

Het is de kracht die maakt dat je je levendig voelt en in staat bent om te creëren in de breedste zin van het woord.

Maar alleen wanneer het gedragen wordt door een fundament van veiligheid, verbinding en waarheid.

Anders blijft het vaak vooral een fysieke handeling. Of een poging om verbinding te voelen die we eigenlijk dieper in onszelf zoeken.

Ik ben zelf opgegroeid in een omgeving, waarin veel van deze onderwerpen nog ongemakkelijk of onbesproken waren.

Niet omdat mijn ouders iets verkeerd deden, maar omdat veel generaties vóór ons simpelweg niet hebben geleerd om daar open over te spreken.

En juist daarom geloof ik dat het onze verantwoordelijkheid is om dat gesprek wél te voeren met de generaties na ons.

Ik heb met mijn kinderen gesprekken gevoerd over seks, gevoelens, emoties, spiritualiteit, onzekerheid en liefde.

Omdat ik wil dat zij leren dat niets daarvan iets is om je voor te schamen.

Dat is volgens mij ook wat veiligheid doet:

“ruimte maken voor dat wat lang verborgen moest blijven.”

Brené Brown zegt: “real courage is saying I love you first.”

Maar volgens mij zit de echte vraag daaronder… in de intentie.

Zeg je het vanuit afhankelijkheid? Of vanuit heelheid?

Want alleen die laatste vorm van liefde is duurzaam. Die is onvoorwaardelijk.

Al betekent onvoorwaardelijke liefde niet dat liefde onbegrensd is.

Misschien is juist het tegenovergestelde waar.

Want juist grenzen kunnen ontzettend liefdevol zijn. Net als waarheid.

Onvoorwaardelijke liefde lijkt misschien nog het meest op de liefde van een ouder voor een kind.

Je houdt van je kind, ongeacht wat het doet.

Maar juist vanuit die liefde stel je grenzen. Spreek je waarheid. Bescherm je wat beschermd moet worden.

Echte liefde zegt dus niet altijd: ik blijf, wat er ook gebeurt.

Soms zegt liefde juist:

dit klopt niet meer.

dit doet pijn.

dit gaat over een grens heen.

dit vraagt eerlijkheid.

Omdat liefde zonder waarheid uiteindelijk geen liefde meer is, maar aanpassing, controle of angst om los te laten.

“het pad naar liefde loopt uiteindelijk altijd via waarheid.”

De waarheid naar jezelf.

En naar elkaar.

En misschien is dat ook de liefde waar deze wereld zo naar verlangt.

En misschien is dat ook waarom echte zelfliefde zo moeilijk is.

Omdat het niet ontstaat door meer kennis of jezelf steeds beter te leren presenteren aan de buitenwereld, maar juist door steeds minder weg te lopen van wat er vanbinnen gevoeld wil worden.

Van angst, verdriet, afwijzing of eenzaamheid.

Van alle delen in onszelf die ooit bescherming nodig hadden.

Omdat we ons afgewezen voelden. Niet gezien. Niet gekozen.

Te veel. Of juist niet genoeg.

Delen die zich zijn gaan aanpassen om liefde te ontvangen.

Of zich juist hebben teruggetrokken om geen pijn meer te hoeven voelen.

Het kleine meisje of jongetje in ons dat ooit heeft geleerd:

“als ik me écht laat zien, raak ik misschien de verbinding kwijt.”

En dus bouwen we beschermingsmechanismen.

Een harnas. Een masker.

Controle. Pleasen. Presteren.

Onafhankelijkheid.

Omdat die strategieën ons ooit geholpen hebben om veilig te blijven.

De afgelopen jaren ben ik op allerlei manieren op zoek gegaan naar wat het werkelijk betekent om veiligheid, rust en verbinding in mezelf te vinden.

Ik heb ademwerk gedaan, stembevrijding, haptonomie, hypnose, meditatie, schrijven, EMDR, yoga, relatietherapie, coaching…you name it.

En ook via minder conventionele vormen die mij hielpen om minder in mijn hoofd en meer in contact met mijn lichaam en gevoel te komen.

Via systemisch werk, zoals familiesystemen en verdieping in hechtingsstijlen en intergenerationeel trauma.

Via spiritualiteit, zoals tarot, astrologie en numerologie.

Al die vormen hielpen mij om mezelf beter te begrijpen.

Niet om iemand anders te worden, maar juist om steeds meer terug te keren naar wie ik diep van binnen al was.

Mijn reis begon ooit met het boek ‘De veertig regels van liefde’ van Elif Shafak.

Daar ontstond ook mijn liefde voor Rumi.

Voor zijn poëzie over liefde, overgave, waarheid en thuiskomen in jezelf.

Rumi zegt het prachtig en heel treffend:

“your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it.”

Misschien is dat uiteindelijk wat helen werkelijk betekent.

Niet jezelf repareren, maar langzaam alles afleggen wat ooit nodig was om jezelf veilig te houden, maar je nu juist weghoudt van echte verbinding.

Met jezelf.

En met anderen.

En misschien is dat ook precies waarom dit alles voor mij verbonden is met mijn Why: My Beloved Community.

Omdat een gezonde gemeenschap nooit kan ontstaan uit mensen die volledig losgeraakt zijn van zichzelf.

Maslow begreep dat eigenlijk al prachtig.

Dat veiligheid een fundament is.

En dat je pas werkelijk kunt groeien, verbinden en bijdragen wanneer er een basis van veiligheid bestaat.

Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel.

Misschien begint systeemverandering daarom uiteindelijk veel dichterbij dan we denken.

Bij mensen die bereid zijn om naar binnen te kijken en hun pijn niet langer door te geven. Die hun kinderen anders leren omgaan met emoties, liefde en waarheid.

Want een betere wereld ontstaat niet vanzelf. Die bouwen we.

In onszelf.

In onze relaties.

In hoe we onze kinderen liefhebben.

In hoe we omgaan met waarheid.

In hoe veilig wij anderen laten voelen om mens te zijn.

Een betere wereld begint misschien uiteindelijk precies daar.

Niet in systemen of in controle of perfectie.

Maar:  

“in mensen die zichzelf veilig genoeg leren voelen om hun hart open te houden.”

Ook wanneer het spannend wordt.

Ook wanneer liefde geen garantie geeft.

Ook wanneer het leven pijn doet.

Misschien is dat wel de meest moedige vorm van liefde die er bestaat.

Niet iemand anders liefhebben om jezelf veilig te voelen, maar jezelf veilig genoeg maken om werkelijk lief te kunnen hebben.

Eerst jezelf.

En van daaruit de wereld.

 

 

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.