Over waarom de belangrijkste ondernemersvraag van deze week niet ging over geld, maar over helderheid.

Niet om coach te worden.
Niet om adviseur te zijn.
Niet om gebouwen te ontwikkelen.
Niet om toezichthouder te worden.
Dat zijn allemaal vormen. Middelen. Manieren waarop iets zichtbaar kan worden.
Maar ze zijn niet de reden waarom ik doe wat ik doe.
Mijn drijfveer ligt ergens anders.
Met zichzelf. Met elkaar. Met de plek waar zij wonen, werken, leren en liefhebben.
Met onszelf. Met anderen. Met de gemeenschap waarvan we deel uitmaken.
We wonen dichter op elkaar dan ooit. We zijn digitaal meer verbonden dan ooit. En tegelijkertijd voelen steeds meer mensen zich eenzaam, niet gezien of niet werkelijk verbonden.
Mijn persoonlijke missie noem ik daarom:
Vrij vertaald:
Gemeenschappen creëren waarin mensen zich met elkaar kunnen verbinden, zich kunnen ontwikkelen en samen kunnen floreren, door zichtbaar te maken wat onder de oppervlakte speelt en de voorwaarden te creëren waarin dat mogelijk wordt.
Dat raakt voor mij de kern van alles waar ik voor sta.
Want mensen floreren niet vanzelf.
Niet thuis. Niet op school. Niet in organisaties. Niet in buurten. Niet in steden.
Veiligheid. Vertrouwen. Ontmoeting. Nieuwsgierigheid.
Ruimte voor verschil. Ruimte om te leren. Ruimte om fouten te maken. Ruimte om jezelf te zijn.
Dat zijn geen zachte thema's.
En precies daar wil ik aan bijdragen.
En het mooie is: deze week realiseerde ik me dat vrijwel alles wat ik doe uiteindelijk terug te voeren is op precies die ene zin.
Er gebeurde iets interessants.
De afgelopen weken kreeg ik meerdere keren dezelfde feedback. Van vrienden. Van oud-collega's. Van ondernemers. Van mensen die mijn website bekeken.
De feedback was warm. Positief. Aanmoedigend. Maar ook verrassend scherp:
"Je website is prachtig."
"Je verhalen raken."
"Je missie is helder."
En daarna volgde vrijwel altijd dezelfde vraag: "Maar waarvoor moeten we je nou eigenlijk bellen?" Of nog directer: "Hoe verdien jij hier eigenlijk je geld mee?"
Eerlijk?
Ik vond dat een ongemakkelijke vraag.
Niet omdat ik hem vervelend vond, maar omdat ik merkte dat ik zelf ook nog niet helemaal wist wat het antwoord was.
Niet omdat ik niet wist wat ik kon of omdat ik niet wist waar ik voor stond, maar omdat mijn onderneming nog jong is en sommige inzichten zich pas vormen terwijl je onderweg bent.
Ik had mijn website bewust gelanceerd voordat alles perfect was. Dat zei ik ook letterlijk in mijn introductievideo.
Je kunt blijven schaven, nadenken en verbeteren, maar op enig moment moet je springen.
Anders krijg je nooit de informatie die nodig is voor de volgende stap. Dus dat deed ik.
En precies daardoor ontstonden deze gesprekken.
Dat dacht ik aanvankelijk wel.
Toezicht. Coaching. Strategisch advies. Vastgoed. Projectontwikkeling. Investeren. Verbinden. Leiderschapsbegeleiding.
Maar langzaam begon ik te zien dat dit geen losse onderdelen zijn.
Dat inzicht ontstond niet achter mijn laptop, in een businessplan of in een Excel-model, maar in gesprekken.
Zoals eigenlijk de meeste belangrijke inzichten in mijn leven ontstaan. In ontmoeting. In dialoog. In verbinding.
Ik moest lachen, maar ik begreep direct wat hij bedoelde.
Wanneer ik met iemand praat, beginnen er automatisch lijntjes te lopen.
Tussen mensen. Tussen ideeën. Tussen organisaties. Tussen vraagstukken. Tussen kansen.
Ik zie patronen. Leg verbanden.
Zie mogelijkheden die er eerder nog niet zichtbaar waren.
Niet omdat ik slimmer ben dan anderen, maar omdat ik blijkbaar zo kijk.
Diezelfde week kreeg ik een bericht van mijn overbuurman Marcel.
Een paar maanden geleden ontmoetten wij elkaar voor het eerst bij de vuilniscontainer voor onze deur. Een week later spraken we elkaar wat uitgebreider bij een kop koffie. Eén van die gesprekken die op het moment zelf ‘gewoon’ lijken, maar die soms onverwacht doorwerken.
Hij schreef dat ons gesprek best wat teweeg had gebracht en er uiteindelijk toe had geleid dat hij is gaan experimenteren met de ontwikkeling van een gesprekstool in AI op basis van zijn boek 'Goozze'.
Zijn bericht eindigde met: "Dus…DANKJEWEL." Ik schreef terug dat dit misschien wel het mooiste cadeau is dat ik kan krijgen.
Niet omdat ik ergens eigenaar van ben, maar omdat een gesprek blijkbaar iets in beweging heeft gezet. Dat iemand verder kon. Dat er iets nieuws ontstond.
Niet veel later gebeurde iets vergelijkbaars.
Ik bracht mijn vriendin in contact met de mannen van IMPAKT Architectuur.
We dronken koffie. Meer niet. Dacht ik.
Tot de mannen achteraf tegen mij zeiden: "Eigenlijk zouden wij jou hiervoor een factuur moeten laten sturen."
Niet omdat ik een ontwerp had gemaakt, een strategie had geschreven of een opdracht had uitgevoerd, maar omdat de ontmoeting zelf waarde had gecreëerd. Omdat er helderheid was ontstaan. Nieuwe inzichten. Nieuwe mogelijkheden. Nieuwe verbindingen.
En langzaam begon ik het te zien.
Dat zijn allemaal middelen.
Niet de kern.
Sterker nog, ik ontdekte deze week nog iets anders.
En dat voelde verrassend bevrijdend.
Lange tijd dacht ik dat ik iedereen wilde helpen.
Misschien herken je dat als ondernemer.
Je ziet mogelijkheden. Je ziet potentie. Je ziet waar iemand vastloopt.
Je wilt bijdragen, maar niet iedereen bevindt zich op hetzelfde punt in zijn ontwikkeling.
Niet iedereen stelt dezelfde vragen. Niet iedereen zoekt hetzelfde.
Sommige mensen zitten nog volledig in de overlevingsstand. Het leven overkomt hen. De omstandigheden bepalen hun verhaal. De werkgever. De economie. De partner. Het systeem.
En begrijp me niet verkeerd. Soms gebeuren er ook daadwerkelijk moeilijke dingen. Maar zolang iemand uitsluitend buiten zichzelf zoekt naar verklaringen en oplossingen, ben ik waarschijnlijk niet de juiste persoon.
Mensen die bereid zijn naar zichzelf te kijken.
Die verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen ontwikkeling.
Die nieuwsgierig zijn.
Die al hebben geïnvesteerd in persoonlijke groei.
Niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze begrijpen dat ontwikkeling nooit stopt.
Vaak zijn het ook mensen die al veel hebben bereikt en ervaren.
Een carrière.
Een onderneming.
Een leiderschapsrol.
Een expertise.
Een reputatie.
Niet omdat er een crisis is, maar juist omdat er groei mogelijk is. Een volgende fase. Een volgende laag. Een volgende versie van zichzelf. Hun leiderschap. Hun organisatie. Hun onderneming. Hun leven.
En dat is precies waar mijn werk begint.
Niet wanneer iemand een oplossing zoekt voor een probleem, maar wanneer iemand voelt dat er meer mogelijk is dan wat er nu zichtbaar is en nog niet scherp heeft wat daarvoor nodig is.
Dat kan een leider zijn die voelt dat zijn organisatie een volgende fase ingaat, maar nog niet scherp heeft wat dat van hemzelf vraagt.
Een ondernemer die succesvol is geworden met het oude model, maar voelt dat de toekomst iets anders verlangt.
Een organisatie die merkt dat strategie, cultuur en gedrag niet langer volledig op elkaar aansluiten.
Een professional die succesvol is op papier, maar diep vanbinnen voelt dat er meer mogelijk is.
Of een groep mensen die samen werkt aan een plek, een gebouw of een gebied en voelt dat het vraagstuk uiteindelijk niet over stenen gaat, maar over mensen.
Niet met een standaardoplossing, een blauwdruk of een lijst antwoorden.
Mijn rol is eerder die van gids, spiegel, strateeg en verbinder tegelijk.
Ik help zichtbaar maken wat er onder de oppervlakte speelt.
Welke patronen zich herhalen. Welke verbindingen ontbreken. Welke mogelijkheden zich aandienen.
En welke volgende stap zich misschien al voorzichtig laat zien.
Soms betekent dat een één-op-één gesprek.
Soms een leiderschapstraject.
Soms een toezichthoudende rol.
Soms een strategisch partnerschap.
Soms het verbinden van mensen die elkaar nog niet kennen, maar elkaar wel nodig hebben.
Soms een vastgoedtransformatie.
Soms een gebiedsontwikkeling.
Want uiteindelijk werk ik steeds aan hetzelfde.
Aan verbinding. Aan ontmoeting. Aan gemeenschappen waarin mensen kunnen floreren.
Niet ondanks verschillen, maar juist dankzij verschillen.
En misschien was dat wel het grootste inzicht van deze week.
Mijn verdienmodel is eigenlijk veel eenvoudiger dan ik dacht. Het bestaat niet uit allerlei losse activiteiten.
Bij mensen. Bij leiders. Bij organisaties. Bij plekken. Bij gemeenschappen.
Mijn Why was dus eigenlijk al helder.
Ik zag alleen nog niet hoe die zich vertaalde naar betaald werk.
Nu zie ik dat steeds scherper.
Niet omdat ik het achter mijn bureau heb bedacht, maar omdat gesprekken, feedback en ontmoetingen het langzaam zichtbaar hebben gemaakt.
Dus als je mij vandaag vraagt: waarvoor moet ik jou bellen?
Dan is mijn antwoord inmiddels:
Wanneer je merkt dat het oude nog functioneert, maar niet meer volledig klopt.
Wanneer je voelt dat groei mogelijk is, maar de richting nog niet helder is.
Wanneer strategie, cultuur, gedrag of omgeving niet langer vanzelfsprekend op elkaar aansluiten.
Wanneer je weet dát er iets mag veranderen, maar nog niet kunt zien wat er werkelijk speelt.
Ik help zichtbaar maken wat onder de oppervlakte speelt en patronen te herkennen die beweging tegenhouden.
Ik verbind mensen, perspectieven en mogelijkheden die elkaar nodig hebben en ik help helder krijgen wat de volgende stap vraagt.
Voor een mens. Een leider. Een organisatie. Een gemeenschap. Of een plek waar mensen samenkomen.
Want uiteindelijk werk ik steeds aan hetzelfde:
Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.