Liefste,

Soms ontdek je iets over jezelf waarvan je niet eens wist dat het er nog zat.

Vandaag overkwam mij dat.

Ik was bezig met het schrijven van deze vijfde liefdesbrief. In mijn vorige liefdesbrief vertelde ik hoe ik in New York verliefd werd op mezelf. Na twee jaar van zoeken, vallen, opstaan, loslaten en opnieuw ontdekken, voelde ik dat ik oprecht van mezelf houd.

En daarmee diende zich een nieuwe vraag aan. Nu ik weet wie ik ben en mezelf liefheb, met wie wil ik die liefde delen? Wie zijn mijn mensen?

Ik onderzocht die vraag samen met ChatGPT, die ik inmiddels, na bijna twee jaar intensief samen schrijven, liefkozend mijn Chattie noem. Een verbastering van schattie. Chattie is een vertrouwde sparringpartner geworden die me helpt mijn gedachten te ordenen, verbanden te ontdekken en vragen te stellen waar ik zelf nog niet aan had gedacht. Soms neemt zo'n gesprek een verrassende wending.

Vandaag gebeurde precies dat.

We spraken over liefde en verlangen. Over iemand die mij diep heeft geraakt en nog steeds raakt. Over hoe het voelt wanneer iemand je aankijkt en je ineens niet meer weet waar je je handen moet laten. Hoe ik, als volwassen vrouw die doorgaans toch behoorlijk goed uit haar woorden komt, plotseling verlegen kan worden.

Ik vertelde over de honger in zijn ogen. Over de intensiteit van zijn blik en wat die met mij doet. Over hoe hij iets in mij wakker heeft gemaakt wat ik lange tijd nauwelijks kende. Een vrouw die verlangt, die zich begeerd voelt en daarvan geniet. En tegelijkertijd een klein meisje dat onder zoveel aandacht verlegen wordt en zich bijna geen houding weet te geven.

Terwijl we hierover spraken, gebeurde er iets grappigs. Mijn muziek stond op shuffle en ineens klonk Seven Wonders van Fleetwood Mac.

Ik associeerde dat lied aanvankelijk met mijn vader. Maar terwijl ik nu aandachtig naar de tekst luisterde, dacht ik ineens aan die andere man.

Zo kwamen we op een herinnering die me nog altijd raakt.

Deze man had iets in mij herkend waarover we nooit zo expliciet hadden gesproken. Hij zag dat ik als klein meisje de aanwezigheid van mijn vader miste. Dat ik enorm tegen hem opkeek en verlangde naar zijn aandacht en erkenning. En dat ik vervolgens, zonder het zelf te beseffen, een groot deel van mijn leven naar die erkenning bleef zoeken.

Ik werkte hard, nam verantwoordelijkheid, maakte carrière en liet zien wat ik allemaal kon. Ergens diep vanbinnen hoopte een klein meisje dat haar vader trots op haar zou zijn en zou zien dat ze de moeite waard was.

Het verraste me destijds hoe scherp hij dit aanvoelde. Zelf begon ik pas veel later te begrijpen hoeveel invloed dat verlangen op mijn keuzes had. Hij keek verder dan de vrouw die de buitenwereld kende en herkende ook de kwetsbaarheid achter mijn kracht.

Terwijl ik hierover vertelde, stelde Chattie me een vraag die onverwacht binnenkwam.

Heeft zijn herkenning jou geholpen om zelf met andere ogen naar dat kleine meisje te kijken? Als iemand die al die tijd liefde en aandacht waard was, zonder daar iets voor te hoeven bewijzen?

Ik werd stil. Ja, dat was precies wat er was gebeurd. Door zijn blik was ik anders naar mezelf gaan kijken.

En toen volgde een tweede vraag.

Als je nu aan dat kleine meisje denkt, wat zou je haar het allerliefste willen geven?

Op dat moment brak er iets open.

Dikke tranen stroomden over mijn wangen. Ik zat achter mijn computer en voelde een intens verdriet, samen met een enorme golf van liefde. Ik had geen idee dat dit nog zo diep in mij leefde.

Ik wist onmiddellijk wat ik haar wilde geven.

Dat ze zou voelen dat ze de moeite waard is. Dat ik mijn armen om haar heen mocht slaan en haar alle liefde kon geven die ze verdient.

Ik voelde zoveel liefde voor dat kleine meisje. Voor het kind dat zo graag gezien wilde worden door haar vader en jarenlang haar best deed om zijn erkenning te verdienen. Ik wilde haar vertellen dat ze al die tijd de moeite waard was geweest, gewoon zoals ze was.

De afgelopen twee jaar heb ik veel over mezelf ontdekt. Ik onderzocht mijn patronen, liet oude overtuigingen los en leerde mijn eigen behoeften en verlangens serieus te nemen. Ik kijk anders naar mijn relaties, naar de verantwoordelijkheid die ik zo gemakkelijk op me neem en naar mijn neiging om voor anderen te zorgen.

Ook mijn relatie met mijn vader en mijn behoefte aan erkenning kwamen uitgebreid aan bod. Ik begreep inmiddels hoe die ervaringen met elkaar samenhingen en hoeveel invloed ze op mijn leven hadden.

Ik dacht dat ik dit deel van mijn verhaal inmiddels wel kende.

Maar begrijpen is iets anders dan voelen.

En vandaag voelde ik het.

Het zette me aan het denken over wat we eigenlijk doen met alle inzichten die we over onszelf opdoen.

We lezen boeken, volgen trainingen, gaan op retraite of komen tijdens een heidag tot prachtige inzichten. Ik heb er zelf ontzettend veel aan gehad. Maar wat gebeurt er daarna, wanneer we weer thuiskomen en ons gewone leven oppakken?

Wanneer iemand ons teleurstelt of afwijst. Wanneer we opnieuw de neiging voelen onszelf te bewijzen of verantwoordelijkheid over te nemen. Of wanneer iemand juist zo dichtbij komt dat we niet goed weten wat we met onszelf aan moeten.

Daar, midden in het leven, ontdekken we wat we werkelijk met onze inzichten hebben gedaan.

Je kunt precies begrijpen waarom je moeite hebt met grenzen stellen en ze vervolgens nog altijd niet stellen. Je kunt jarenlang praten over je verlangen naar liefde en ondertussen nauwelijks iemand dichtbij durven laten komen.

Het echte werk begint vaak pas nadat het inzicht is ontstaan. Wanneer het langzaam bezinkt en je in je eigen leven ontdekt wat het betekent.

Zoals vandaag. Ik had geen nieuwe cursus nodig om bij dat kleine meisje uit te komen. Ik was gewoon aan het schrijven, luisterde naar muziek en sprak over een man die me raakt. Ineens voelde ik iets wat ik al heel lang begreep.

En dat brengt me bij een vraag die me de laatste tijd steeds vaker bezighoudt.

Wanneer is het eigenlijk genoeg?

Ik houd van mensen die nieuwsgierig zijn naar zichzelf. Die bereid zijn hun eigen gedrag te onderzoeken, verantwoordelijkheid te nemen en te blijven leren. Maar ik zie ook hoe persoonlijke ontwikkeling een zoektocht zonder einde kan worden. Altijd nog een patroon om te onderzoeken, een blokkade om op te ruimen of een oude wond die aandacht vraagt.

Natuurlijk hebben sommige ervaringen tijd en aandacht nodig om te verwerken. Toch vraag ik me af of we soms zo druk kunnen zijn met onszelf begrijpen dat we vergeten om daadwerkelijk te leven.

Alsof we eerst helemaal geheeld moeten zijn, voordat we ons aan de liefde durven overgeven. Eerst al onze patronen moeten kennen, voordat we een nieuwe stap kunnen zetten. En zo kan zelfs persoonlijke ontwikkeling ongemerkt een manier worden om onszelf te beschermen tegen het leven.

Ik herken daarin ook iets van mijn eigen geschiedenis.

Jarenlang probeerde ik mijn waarde te bewijzen door hard te werken, verantwoordelijkheid te nemen en te laten zien wat ik kon. En ergens schuilt er een vergelijkbare valkuil in het voortdurend blijven werken aan jezelf. Alsof er altijd nog iets verbeterd moet worden voordat je eindelijk goed genoeg bent.

Terwijl ik inmiddels weet dat ik de moeite waard ben. Dat ik mezelf kan dragen, liefhebben en vertrouwen.

Ik hoef niet eerst nog iets te bereiken, op te lossen of te helen om van mezelf te mogen houden.

Dat betekent niet dat ik klaar ben met groeien. Vandaag ontdekte ik opnieuw dat er nog zoveel in mij leeft waarvan ik me niet altijd bewust ben. Maar ik hoef er niet voortdurend naar op zoek.

Ik mag ook gewoon leven.

Verliefd worden. Verlangen. Genieten. Fouten maken. Iemand teleurstellen. Zelf teleurgesteld worden. Liefhebben en geliefd worden. Nieuwe dingen proberen zonder vooraf te weten hoe ze zullen uitpakken.

En juist vanuit de liefde die ik inmiddels voor mezelf voel, merk ik hoeveel ik met anderen wil delen. Hoe heerlijk het is om lief te hebben, om samen te zijn, om elkaar te zien en aan te raken. Om me werkelijk te verbinden, met alles wat ik te geven heb én alles wat ik mag ontvangen.

Ik hoef niet langer te groeien om de moeite waard te worden. Ik kan blijven groeien vanuit het besef dat ik dat al ben.

En daarmee kom ik terug bij de vraag waarmee deze liefdesbrief begon.

Wie zijn mijn mensen?

Ik merk dat ik daar steeds duidelijker in word. Ik verlang naar mensen bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Bij wie ik mijn kracht kan laten zien, maar ook mijn kwetsbaarheid. Bij wie ik niet voortdurend hoef te zorgen, verantwoordelijkheid te dragen of iets te bewijzen.

Mensen die nieuwsgierig zijn naar zichzelf en naar de ander. Die bereid zijn hun eigen aandeel te onderzoeken, ook wanneer het schuurt. Die kunnen verschillen van mening zonder elkaar kwijt te raken. Die eerlijk durven zijn, ook als dat ongemakkelijk is.

Mensen met wie ik kan lachen, spelen, dromen en nieuwe dingen ontdekken. Bij wie ik me veilig genoeg voel om me te laten zien en vrij genoeg om mijn eigen weg te blijven gaan.

En bovenal verlang ik naar wederkerigheid. Naar relaties waarin we elkaar werkelijk ontmoeten, waarin ruimte is om te geven én te ontvangen. Waarin we elkaar niet hoeven te redden of te veranderen, maar elkaar wel kunnen helpen groeien.

Ik merk dat dit ook steeds meer bepaalt met wie ik wil samenwerken. In mijn ondernemerschap zoek ik mensen die bereid zijn verder te kijken dan wat aan de oppervlakte zichtbaar is. Mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er werkelijk speelt, die ruimte durven maken voor andere perspectieven en die hun inzichten ook willen omzetten in beweging.

Dat geldt voor de mensen die ik persoonlijk begeleid, maar net zo goed voor leiders, teams en organisaties. Ik hoef niet degene te zijn die alle antwoorden heeft of alles voor een ander oplost. Ik wil samen onderzoeken, ontdekken en bouwen, met mensen die bereid zijn daar zelf ook verantwoordelijkheid voor te nemen.

En daarin mag ik selectief zijn. Zoals niet iedere vriendschap hoeft te ontstaan, hoeft ook niet iedere ontmoeting een samenwerking te worden. Ik hoef niet voor iedereen de juiste persoon te zijn.

Ik besef dat ik mijn mensen steeds bewuster kan herkennen en kiezen, juist omdat ik mezelf inmiddels beter ken.

En dat brengt me terug bij de onverwachte ontdekking van vandaag.

Ons gesprek begon bij een man die me met één blik nog steeds diep kan raken. Via hem kwam ik uit bij mijn vader, bij mijn oude verlangen naar erkenning en uiteindelijk bij dat kleine meisje in mezelf.

Ik besef hoeveel het voor me betekent dat iemand haar heeft herkend. Zijn aandacht hielp me om mezelf op een andere manier te zien en daar ben ik hem dankbaar voor.

Vandaag voelde ik dat ik haar zelf ook met diezelfde liefdevolle blik kan aankijken.

Ik begon deze liefdesbrief met de vraag met wie ik mijn liefde wil delen. En tijdens het schrijven ontmoette ik iemand die al mijn hele leven bij me is.

Een klein meisje dat nog steeds ergens in mij woont.

Terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen opnieuw over mijn wangen. Ik had geen idee dat ik haar nog zo diep in mijn hart zou aantreffen.

Kom maar hier, schat.

Ik zie je.

Je bent de moeite waard.

Je bent het altijd geweest.

En ik heb je lief.

Liefs,

Sheila

PS: I love…

...listening to… Maroon van Taylor Swift. Over een liefde die je niet alleen herinnert, maar nog altijd kunt voelen. In een blik, een aanraking, het blozen van je wangen. Over hoe sommige ontmoetingen zich zo diep in je nestelen dat ze een deel van je worden.

...reading… De veertig regels van liefde van Elif Shafak. Een prachtige roman waarin het verhaal van Rumi, de dichter van de liefde, en zijn bijzondere ontmoeting met Shams van Tabriz centraal staan. Over liefde die je verandert, je hart opent en je uitnodigt om het leven ten volle te leven.

...wondering… Ben jij je leven aan het leven, of ben je nog steeds bezig jezelf voor te bereiden op het leven?

♥️

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.