Liefste,

Soms heb je een ander nodig om woorden te vinden voor iets wat je zelf allang hebt ervaren.

Afgelopen week las ik een verhaal van Sonia McDonald, die na een reis naar Parijs tegen een vriendin zei: I loved myself so much there that I loved Paris.

Ik moest onmiddellijk aan New York denken.

Op 29 maart 2023 stapte ik in mijn eentje op het vliegtuig voor elf dagen in de stad die nooit slaapt. Ik verlangde naar iets wat me weer helemaal levend zou laten voelen. Naar liefde, avontuur, opwinding. En waar kun je daar beter naar op zoek gaan dan in New York?

Ik had een hotel geboekt in de Bowery, een buurt in Manhattan, een paar dingen uitgezocht die ik graag wilde zien en verder zou ik wel ontdekken waar de dagen me zouden brengen.

En dat deed ik.

Ik dwaalde urenlang door musea en bleef bij het MoMA eindeloos kijken naar een videokunstwerk van Refik Anadol. Ik fietste door Central Park en ging daarna met een grote kop thee in het zonnetje naar een amateurhonkbalwedstrijd kijken. Ik wandelde over de Brooklyn Bridge in het ochtendlicht, bewonderde de architectuur langs de High Line en at me een weg door de stad.

Bij Jack's Wife Freda bestelde ik twee keer hetzelfde toetje: Noam's Malva Cake. Niet omdat ik niet kon kiezen, maar gewoon, omdat het kon en 'finger-licking good' was.

En toen ik op een dag op Times Square belandde en werd overvallen door de mensenmassa's, de schermen en alle prikkels, maakte ik rechtsomkeert en zocht ik de rust op in de New York Public Library.

Omdat ik daar op dat moment veel meer zin in had.

Ik ging alleen uit eten, zat graag aan de bar en keek mijn ogen uit. Bij Balthazar kreeg ik zelfs een glas champagne van het huis. Complimentary for all lone diners, vertelde de ober. Kijk, dat waren nog eens voordelen van alleen reizen!

Tussendoor ontmoette ik mensen. Ik dronk een biertje met een oud-collega die toevallig ook in New York was en lunchte met een oud-studiegenoot die ik vijftien jaar niet had gezien. We waren zo druk aan het praten dat we vergaten een foto te maken.

En op andere momenten was ik gewoon heerlijk alleen.

In mijn dagboek schreef ik dat ik de eerste dagen nog een beetje moest wennen, maar me al snel geen toerist meer voelde. Ik leefde alsof ik voor even in New York woonde. Ik genoot van de vrijheid, de anonimiteit en de energie van de stad.

Wat ik toen niet opschreef, maar afgelopen week ineens besefte, was dat ik daar niet alleen verliefd was geworden op New York.

Ik was verliefd geworden op mezelf.

Op mijn eigen gezelschap. Op mijn nieuwsgierigheid. Op alles wat ik mooi, lekker, interessant, ontroerend of juist verschrikkelijk vond. Op de vrijheid om daar zonder overleg of verantwoording naar te handelen.

En nee, ik was niet elf dagen lang de stralendste versie van mezelf. Ik was soms doodmoe, overprikkeld of verdrietig. Bij het 9/11 Memorial stonden de tranen me in de ogen. Op andere dagen lag ik vroeg in mijn hotelbed met een salade en Netflix.

Ook dat was goed.

Ik hoefde niets van mezelf te maken. Ik hoefde alleen maar met mezelf op pad.

Er is sinds die reis nogal wat veranderd.

Ik heb afscheid genomen van een leven dat ik lange tijd kende. Ik heb een nieuw thuis gecreëerd voor mezelf en mijn kinderen en ben mijn eigen onderneming begonnen.

Ik ben op zoek gegaan naar een vorm, waarin alles wat ik in me heb een plek kan krijgen. Mijn ervaring in het vastgoed, mijn liefde voor mensen en plekken, mijn analytische blik, mijn intuïtie en mijn behoefte om dingen te maken.

En de afgelopen maanden is er iets gebeurd wat ik van tevoren niet had kunnen bedenken.

Ik schreef mijn eerste gedicht.

Daarna volgden er nog elf. Ik ben gaan experimenteren met fotobeelden, ansichtkaarten en video's waarin ik met een toastje, kaas en appelstroop probeer uit te leggen wat collectieve creatie voor mij betekent.

Ik bracht mensen bij elkaar zonder te weten of er ooit een gezamenlijke opdracht zou komen. We voerden gesprekken, leerden elkaar kennen, dronken bier, aten bitterballen en ontdekten wat er gebeurt wanneer we onze verschillende ervaringen en ideeën bij elkaar brengen.

En toen we daadwerkelijk samen iets moesten maken, bleek dat we in al die tijd al iets hadden opgebouwd.

Vertrouwen. Nieuwsgierigheid. Plezier. De vrijheid om elkaar tegen te spreken, iets niet te weten en je eigen idee te laten veranderen door de blik van een ander.

Ik dacht dat we nog niets hadden gemaakt, maar er was al van alles ontstaan.

Het bijzondere is dat ik bij al die nieuwe dingen niet het gevoel heb dat ik iemand anders aan het worden ben. Eerder dat ik steeds meer ruimte geef aan kanten van mezelf die er allang waren.

De vrouw die van vastgoed, strategie en cijfers houdt, is dezelfde vrouw die uren naar een kunstwerk kan kijken, midden in de nacht een gedicht schrijft en ontroerd raakt door twee mensen die elkaar aankijken zonder iets te zeggen.

Ik hoef niet te kiezen welke van die vrouwen ik wil zijn.

Ik neem ze allemaal mee.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar ik merk dat het best wat moed vraagt.

Want zodra je iets van jezelf laat zien, kunnen anderen daar ook iets van vinden. Van je ideeën, je werk, je woorden en soms van de dingen die je zelf nog maar net aan het ontdekken bent.

Ik ken de neiging om eerst te willen weten of iets goed genoeg is. Of ik kan uitleggen waar het toe dient. Of ik wel voldoende kennis heb, of de vorm klopt en of het ergens toe zal leiden.

Maar als ik op al die antwoorden had gewacht, was er waarschijnlijk geen enkel gedicht geschreven. Was dat filmpje met het toastje nooit gemaakt. En had ik misschien ook die mensen niet bij elkaar gebracht.

Dus probeer ik steeds vaker gewoon te beginnen.

Soms levert dat iets op waar ik ontzettend trots op ben. Soms ontdek ik dat een idee in mijn hoofd toch leuker was dan de uitvoering. En soms weet ik nog helemaal niet wat ik met iets moet.

Dat mag allemaal.

Ik merk dat het ook iets doet met de manier waarop ik schrijf. In mijn eerdere liefdesbrieven nam ik je vooral mee langs de dingen die ik had gezien, gelezen, gehoord en meegemaakt. Ik probeerde de verbanden ertussen zichtbaar te maken en te ontdekken wat ze me vertelden.

Dat doe ik nog steeds. Maar ik krijg steeds meer zin om ook de verhalen zelf met je te delen. Om wat minder uit te leggen en wat meer te vertellen. En soms iets gewoon te laten zijn, zonder er onmiddellijk een inzicht of conclusie aan te verbinden.

Want niet alles wat ik maak of meemaak hoeft ergens toe te leiden.

Dat vind ik nog best een uitdaging. Zeker nu ik een onderneming aan het opbouwen ben en er ook gewoon brood op de plank moet komen. Dan kan zelfs iets wat met plezier begint ongemerkt veranderen in iets wat een resultaat moet opleveren.

Maar ik wil niet dat alles wat ik liefheb uiteindelijk een opdracht moet worden.

Soms wil ik gewoon een tweede keer dat heerlijke toetje bestellen. Simpelweg omdat het zo lekker is.

Er is nog iets wat ik steeds meer waardeer: de mensen bij wie ik helemaal mezelf mag zijn.

Bij wie ik niet eerst mijn huis, mijn hoofd of mezelf hoef op te ruimen, voordat ik de deur opendoe. Die me kennen wanneer ik vrolijk en vol ideeën ben, maar ook wanneer ik moe ben, twijfel of even niet weet hoe ik verder moet.

Mensen met wie ik kan lachen tot de tranen over mijn wangen lopen, maar met wie ik ook een moeilijk gesprek kan voeren. Die me soms iets laten zien wat ik zelf nog niet zag. En die me, wanneer ik het nodig heb, helpen herinneren aan wat ik zelf even uit het oog ben verloren.

Ik ontdek dat liefde voor jezelf en liefde voor anderen elkaar niet in de weg hoeven te zitten.

Sterker nog, ik denk dat ze elkaar kunnen versterken.

Juist omdat ik steeds beter weet wat voor mij belangrijk is, kan ik ook duidelijker zijn over wat ik wel en niet kan geven. Over wat ik nodig heb en waar mijn grenzen liggen.

En juist doordat ik mensen toelaat in mijn leven, ontdek ik soms weer nieuwe kanten van mezelf.

Dat betekent niet dat iedere relatie vanzelfsprekend of eenvoudig is. We hebben allemaal onze eigen geschiedenis, verlangens en angsten. Soms begrijpen we elkaar verkeerd. Soms bewegen we in een ander tempo. En soms blijkt dat wat we elkaar kunnen geven niet is wat de ander nodig heeft.

Maar wat ik steeds mooier vind, is dat we niet precies hetzelfde hoeven te zijn om iets voor elkaar te kunnen betekenen.

We mogen elkaar aanvullen, uitdagen, verrassen en soms ook gewoon met rust laten.

En als het goed is, hoeven we onszelf daarvoor niet kleiner te maken.

Als ik nu terugdenk aan New York, zie ik mezelf weer aan die bar zitten. Met een goed glas wijn, iets heerlijks te eten en de hele stad om me heen.

Ik had geen idee hoe mijn leven er drieënhalf jaar later uit zou zien. Welke dingen ik zou loslaten, welke mensen ik zou ontmoeten of wat ik allemaal nog zou gaan maken.

Ik wist ook niet dat ik jaren later mijn eigen gedichten zou schrijven, of dat ik op een dag een liefdesbrief zou versturen waarin ik je zou vertellen dat ik in New York verliefd werd op mezelf.

En misschien is dat wel het leukste van het leven. Dat je jezelf kunt blijven verrassen. Dat je mag spelen en om jezelf lachen. 

Ik heb nog steeds verlangens, ambities en plannen. Er zijn ook onzekerheden en vragen waarop ik nog geen antwoord heb. En natuurlijk zijn er dagen waarop ik liever zou willen weten hoe het allemaal gaat lopen.

Maar ik wil niet wachten tot alles op zijn plek valt om van mijn leven te genieten.

Ik wil blijven ontdekken, creëren, liefhebben, lachen en af en toe iets proberen waarvan ik nog geen flauw idee heb wat het gaat worden.

En ik wil de mensen die ik liefheb uitnodigen om een stukje met me mee te lopen. Om samen iets te beleven, iets te maken of gewoon een biertje te drinken.

Misschien word ik onderweg nog wel een paar keer opnieuw verliefd op mezelf.

Ik hoop het.

Liefs,

Sheila 

PS: I love…

...listening to… Snow on the Beach - Taylor Swift & Lana Del Rey. Over de verwondering wanneer iets gebeurt wat bijna te mooi lijkt om waar te zijn.

...reading… Een paar regels uit een van mijn eigen gedichten.

You are the most beautiful creature I have ever seen
Let me see you in the light
Don't hide and don't be shy
You are meant to be seen

...wondering… Wanneer was de laatste keer dat je jezelf verraste?

♥️

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.