Vorige maand verstuurde ik mijn allereerste Liefdesbrief ♥️

Sindsdien schreef ik drie artikelen. Eén over mijn vader, één over een veilige oever en één over de ruimte tussen probleem en oplossing.

Pas toen ik ze na elkaar teruglas, ontdekte ik iets wat me tijdens het schrijven zelf nog niet was opgevallen.

Hoewel de verhalen heel verschillend lijken, vormen ze samen eigenlijk één verhaal.

Mijn vader bouwde bruggen, zodat mensen elkaar konden bereiken. Een veilige oever herinnert me eraan dat er een groot verschil is tussen stilstaan en stilvallen, en dat blijven staan soms precies is wat nodig is om opnieuw te kunnen voelen welke richting werkelijk bij je past. En met het schrijven over De ruimte tussen probleem en oplossing, besef ik opnieuw hoe verleidelijk het is om meteen in actie te schieten, terwijl juist het niet-weten vaak de plek is waar iets nieuws voorzichtig begint te ontstaan.

Langzaam zie ik dat geen van die drie verhalen eigenlijk over bruggen, oevers of problemen gaat.

Ze gaan over de bedding of de ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan.

En toen moest ik ineens terugdenken aan die eerste Liefdesbrief.

Aan de broodkruimels. Aan de kleine aanwijzingen die het leven soms achterlaat en die pas achteraf een patroon blijken te vormen.

Misschien zijn ideeën eigenlijk niet zo anders. Ook zij hebben een bedding nodig voordat ze zichtbaar worden. Want misschien begint echte verandering niet op het moment dat we het antwoord vinden, maar veel eerder. Op het moment dat we de bedding creëren waarin een antwoord kan ontstaan.

Ik merk dat ik steeds minder geïnteresseerd ben in oplossingen en steeds meer in de omstandigheden waarin mensen, ideeën en gemeenschappen kunnen groeien en tot bloei komen.

Misschien is dat ook wel waarom de zomer me ieder jaar opnieuw zo dierbaar is.

Niet omdat de wereld opeens stiller wordt, maar omdat wij eindelijk iets langzamer gaan bewegen. Alsof er ruimte ontstaat voor gedachten die in de drukte geen kans kregen om af te maken waar ze aan begonnen. Voor een verlangen dat al langer zachtjes aan je trekt. Voor een gesprek dat nog niet is afgelopen. Of voor een droom die geduldig op je is blijven wachten.

Ik vraag me steeds vaker af of leegte eigenlijk wel leeg is.

Misschien is ze helemaal geen afwezigheid, maar een ruimte waarin iets zichtbaar kan worden dat er al die tijd al was. Ik geloof niet dat het leven dan opeens harder tegen ons begint te spreken, maar dat wij eindelijk iets zachter gaan luisteren.

En precies dat wens ik je deze zomer toe.

Geen agenda vol mooie plannen of een vakantie waarin iedere dag gevuld is met nieuwe ervaringen.

Ik wens je vooral ruimte.

Ruimte om ergens te blijven zitten, terwijl het programma eigenlijk alweer verder wil. Ruimte om een gesprek niet meteen af te ronden. Ruimte om een wandeling te maken zonder bestemming. Ruimte om je te vervelen, te mijmeren en opnieuw nieuwsgierig te worden.

Want misschien zijn het juist die momenten waarop de mooiste broodkruimels zich laten zien.

Drie broodkruimels die deze maand steeds opnieuw bij mij aanklopten.

Terwijl ik deze brief schreef, merkte ik dat hetzelfde thema me op allerlei manieren bleef opzoeken. Soms in een ontmoeting. Soms in een tv-programma. Soms in iets ogenschijnlijk heel kleins.

Alsof het leven zachtjes bleef zeggen: “kijk nog eens.”

Beloved Capital

De eerste broodkruimel kwam onverwacht, terwijl ik naar een fragment uit het programma ‘Sander en de kloof’ van Sander Schimmelpenninck keek over vermogensongelijkheid en erfbelasting.

Mijn eerste reactie was eigenlijk heel eenvoudig.

Wat nobel.

Iemand die zelf uit een vermogend gezin komt en juist pleit voor een hogere erfbelasting om de vermogensverschillen te verkleinen.

Maar later die dag bleef het onderwerp door mijn hoofd spoken. Hoewel ik het een mooie gedachte vind, vraag ik me af of we misschien nog steeds binnen hetzelfde systeem aan het denken zijn.

Alsof we bijna vanzelf aannemen dat de enige route naar meer publieke waarde via de overheid loopt.

Sindsdien houdt deze vraag me bezig:

Wat als we publieke waarde veel dichter bij huis zouden organiseren?

Niet binnen de muren van ons eigen gezin, maar juist in de gemeenschap waarin we leven.

Wat zou er gebeuren als mensen niet alleen investeren in hun eigen toekomst, maar ook bewust bijdragen aan de straat waarin ze wonen, de wijk waarin hun kinderen opgroeien of de ontmoetingsplek waar mensen elkaar leren kennen?

Ik denk niet dat de overheid zich zou moeten terugtrekken, maar ik geloof dat gemeenschappen sterker worden wanneer mensen zich mede-eigenaar voelen van hun eigen leefomgeving.

Misschien ontstaan er dan buurttuinen waar buren elkaar ontmoeten. Kleine culturele initiatieven die mensen met elkaar verbinden. Een buurthuis dat niet alleen draait op subsidie, maar ook op betrokkenheid. Of projecten die hoop, vertrouwen en ontmoeting terugbrengen op plekken waar die langzaam zijn verdwenen.

Ik weet niet precies hoe zo'n systeem eruit zou moeten zien, maar ik merk dat ik steeds vaker droom van een samenleving waarin kapitaal niet alleen financieel rendement oplevert, maar ook vertrouwen, ontmoeting en verbondenheid. Waar de kortste route tussen kapitaal en maatschappelijke waarde misschien niet altijd de meest centrale is, maar de meest relationele. En waar een samenleving niet alleen groeit door wat we samen opbrengen, maar ook door wat we samen dragen.

Misschien is dat wel wat ik bedoel als ik de woorden Beloved Capital opschrijf.

One Conversation With…

Deze zomer luister ik graag naar de podcast  ‘Where Should We Begin?’ van Esther Perel.

Wat mij daarin misschien nog wel het meest raakt, is niet eens de inhoud van de gesprekken. Het is het idee erachter. Ze nodigt miljoenen mensen uit om mee te luisteren naar gesprekken die normaal gesproken alleen voor de oren van twee mensen bedoeld zijn.

De laatste tijd betrap ik mezelf daardoor steeds vaker op dezelfde gedachte.

Tijdens gesprekken met ondernemers, bestuurders, investeerders, architecten en kunstenaars. Met mensen die iets bouwen. Met mensen die iets verliezen. Met mensen die opnieuw beginnen.

Ik loop na afloop vaak naar buiten met het gevoel dat er iets bijzonders is gebeurd. Niet omdat er een briljant idee werd geboren of een groot probleem werd opgelost, maar omdat er iets zichtbaar werd wat daarvoor nog verborgen was. En dan denk ik steeds opnieuw:

Waarom zouden zulke gesprekken alleen waardevol zijn voor de mensen die aan tafel zitten?

Wat als veel meer mensen zouden mogen meeluisteren?

Om wijzer te worden én om je iets minder alleen te voelen. Om te ontdekken dat je niet de enige bent die worstelt, zoekt, bouwt of opnieuw begint.

Misschien is dit wel de eerste broodkruimel van iets dat ooit mag ontstaan…Een podcast.

Geen interviews, maar echte ontmoetingen.

Voorlopig draagt ze alleen nog een werktitel: One Conversation With...

Ook gesprekken blijken zo'n bedding te kunnen zijn. Een plek waar iets zichtbaar wordt wat daarvoor nog geen woorden had.

Tekens

De afgelopen weken leken steeds dezelfde beelden mijn pad te kruisen.

Een veilige oever.

Een vlinder.

Een vliegtuig.

Vroeger had ik daar waarschijnlijk nauwelijks aandacht aan besteed. Ik had ze gezien en was weer verder gegaan.

De laatste tijd merk ik dat ik nieuwsgieriger ben geworden.

Carl Jung schreef over synchroniciteit: betekenisvolle toevalligheden die ons uitnodigen om anders te kijken. Hun waarde zit misschien niet in het bewijs, maar in het gesprek dat ze openen.

Niet met de wereld, maar met jezelf.

Pas toen ik de drie beelden naast elkaar legde, begon ik te zien waarom ze me bleven bezighouden.

De veilige oever laat me opnieuw voelen hoe belangrijk het soms is om niet meteen verder te hoeven. Om eerst weer grond onder je voeten te vinden voordat je een volgende stap zet.

De vlinder brengt iets anders. Niet zomaar verandering, maar transformatie. Misschien raakt het me daarom zo dat er de afgelopen week drie vlinders mijn huis binnenvlogen. Alsof het leven me er zachtjes aan herinnert dat sommige veranderingen zich niet buiten mij afspelen, maar midden in mijn eigen leven.

En dan het vliegtuig…Waar de vlinder zich laat dragen door de wind, kiest een vliegtuig bewust voor richting. Het stijgt op, neemt afstand en laat hetzelfde landschap ineens vanuit een ander perspectief zien.

Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik me dat het misschien helemaal niet over een oever, een vlinder of een vliegtuig gaat. Misschien gaat het over de reis die we allemaal maken.

Over de momenten waarop we mogen blijven.

Over de momenten waarop we veranderen.

En over de momenten waarop we genoeg afstand nemen om te zien wat we eerder niet konden zien.

Ik weet nog steeds niet of tekens echt bestaan, maar ik weet inmiddels wel dat symbolen iets met me doen.

Ze nodigen me uit om met meer aandacht naar mijn eigen leven te kijken.

En misschien is dat uiteindelijk veel waardevoller dan ooit met zekerheid te kunnen zeggen wat ze betekenen.

Brood voor onderweg

Deze maand wil ik je drie kleine uitnodigingen meegeven.

🎧 Om naar te luisteren

De podcast ‘Where Should We Begin?’ van Esther Perel.

Ze laat horen wat er kan ontstaan wanneer er ruimte is voor een echt gesprek en twee mensen elkaar werkelijk ontmoeten.

🤖 Om mee in gesprek te gaan

Als je merkt dat een bepaald beeld, woord of symbool steeds opnieuw op je pad komt, leg het dan eens voor aan ChatGPT. Niet met de vraag of het waar is, maar met de vraag:

Welke betekenis krijgt dit symbool vanuit de Jungiaanse psychologie, verschillende culturen, de natuur en spirituele tradities? Welke vragen nodigt dit mij uit te stellen?

Voor mij is AI een plek geworden waar nieuwsgierigheid verder mag denken. Wanneer ik merk dat ik in mijn eigen gedachten blijf ronddraaien, helpt een andere invalshoek me soms weer op weg.

🌿 Om te doen

Gun jezelf deze zomer elke dag tien minuten zonder bestemming.

Geen telefoon. Geen podcast. Geen boek…Geen doel.

Ga ergens zitten…Alleen.

Kijk. Luister…En wees nieuwsgierig naar wat zich aandient wanneer jij even niets hoeft.

Ik hoop dat deze zomer je niet alleen rust brengt, maar ook een paar broodkruimels. Van die kleine aanwijzingen die je misschien pas veel later echt zult begrijpen.

Liefs,

Sheila

building beloved communities together.

♥️

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.