Welkom bij de eerste editie van

Liefdesbrieven ♥️

Deze maand bleef één vraag zich aan mij opdringen:

Welke aanwijzingen zie ik nog niet?

Liefdesbrieven is geen nieuwsbrief en ook geen verzameling links.

Het is een uitnodiging om anders te kijken.

Elke maand lijkt het leven dezelfde vraag op verschillende manieren te stellen.

Soms via een ontmoeting.
Soms via een afwijzing.
Soms via een film.

Een boek.
Een liedje.
Een gesprek.

Of iets dat je pas achteraf begrijpt.

Ik merk steeds vaker dat bepaalde patronen zich ineens overal beginnen te laten zien.

Niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in de verhalen van anderen.

Ik geloof niet dat het leven zich laat voorspellen. Wel geloof ik dat het voortdurend aanwijzingen geeft, voor wie bereid is te kijken.

Daarom deel ik in deze Liefdesbrieven mijn eigen broodkruimels.

Niet omdat ze ook de jouwe moeten zijn, maar omdat ze je misschien helpen de aanwijzingen in je eigen leven iets eerder te herkennen. Misschien ontdek je dan, net als ik, dat de antwoorden al veel langer aanwezig waren dan je dacht.

De afgelopen weken schreef ik over veiligheid.

Over gemeenschap.

Over ondernemerschap.

Over liefde.

Over waarom ik niet date.

Over zoeken.

Over loslaten.

Over de vastgoedsector.

En toen ik alles teruglas, zag ik het ineens.

Ik realiseerde me dat ik dacht dat ik over verschillende onderwerpen schreef, terwijl ik eigenlijk steeds hetzelfde verhaal vertelde.

Steeds opnieuw.

Vanuit een andere ingang. Vanuit een ander perspectief. Maar steeds dezelfde uitnodiging.

Een uitnodiging om anders te kijken.

En hoe langer ik keek, hoe meer ik begon te vermoeden dat al die verhalen iets gemeen hadden.

Misschien was dat…vertrouwen.

Niet het soort vertrouwen dat je uitspreekt, omdat het mooi klinkt op een tegeltje, maar het soort vertrouwen dat ontstaat wanneer het leven je plannen overhoop gooit en je geen andere keuze meer hebt dan loslaten.

Ik zag het bij mijn zoon, die gezakt is voor zijn eindexamen.

Ik zag het in mijn ondernemerschap.

Ik zag het in de liefde.

Ik zag het zelfs terug in drie afwijzingen die ik onlangs ontving voor toezichthoudende functies.

Steeds opnieuw dezelfde vraag:

Kun je ruimte maken voor wat wil ontstaan, ook als het anders loopt dan je had bedacht?

Misschien is dat waarom ik de afgelopen weken zo'n behoefte had om op te ruimen.

Mijn huis.

Mijn administratie.

Mijn kledingkast.

Mijn scheidingspapieren.

Alsof iets in mij ruimte aan het maken was.

Niet voor iets nieuws, maar voor iets dat er misschien al lang was.

En hoe meer ik achterom kijk, hoe meer ik begin te vermoeden dat het leven mij al jaren dezelfde richting op wijst.

Dat de aanwijzingen er altijd al waren.

Ik zag ze alleen nog niet.

Wat ik deze maand zag

Deze maand viel er een puzzelstukje op zijn plek.

Ruim vijfentwintig jaar geleden nam mijn vader mij mee naar India.

Mijn vader bouwde bruggen. Letterlijk. Hij werkte zijn hele leven aan havens, rivieren en verbindingen tussen oevers.

Tijdens die reis bezochten we een plek die Auroville heet. Een gemeenschap met als missie: "to realize human unity."

Ik vond het destijds maar vreemd. Misschien zelfs een beetje sektarisch. Ik begreep er weinig van.

Pas deze maand kwam die plek opnieuw op mijn pad.

En ineens zag ik iets wat ik toen niet kon zien.

Misschien liet mijn vader mij daar al een glimp zien van de missie die ik vandaag leef.

Mensen verbinden.

Gemeenschappen bouwen.

Ruimte creëren waarin mensen kunnen groeien en floreren.

Letterlijk en figuurlijk.

Het fascinerende is: de aanwijzingen waren er altijd al.

Achteraf blijken sommige broodkruimels verrassend duidelijk.

Wat mij wakker schudde

Dat inzicht bleef hangen.

Net als een scène uit The Pursuit of Happiness.

Misschien ken je hem. De scène waarin Will Smith hoort dat hij mag blijven.

Ik huilde harder dan logisch leek. Dat is meestal een aanwijzing. Dat er iets wordt geraakt wat groter is dan het moment zelf.

Wat ik zag, was niet zijn succes.

Wat ik zag, was vertrouwen.

Iemand die blijft lopen, terwijl hij geen bewijs heeft dat het goed komt.

Dat bleek pijnlijk herkenbaar.

Want vertrouwen klinkt prachtig zolang alles meezit.

De echte test komt wanneer je geen zekerheid hebt.

Wanneer je de uitkomst niet kent.

Wanneer je alleen de volgende stap kunt zien.

Ubuntu

De afgelopen weken bleef ook een ander woord door mijn hoofd spoken.

Ubuntu…"Ik ben omdat wij zijn."

De aanleiding was een fragment van schrijver en columnist Babah Tarawally dat ik voorbij zag komen.

Hij vertelde hoe zijn oma hem als kind de praktische kant van Ubuntu leerde.

Niet als theorie.

Niet als filosofie.

Maar als iets heel eenvoudigs.

“Doe iets voor een ander zonder iets terug te verwachten.

De goedheid komt altijd terug.

Alleen vaak van een andere kant.”

Die zin bleef hangen.

Misschien, omdat hij zo haaks staat op hoe wij onze Westerse samenleving hebben ingericht. Een samenleving die denkt vanuit het principe “voor wat, hoort wat.” Heel transactioneel.

Babah stelde dat we in Europa Ubuntu hebben leren vergeten. We hebben het uitbesteed.

Aan instanties.

Aan verzekeringen.

Aan het welvaartssysteem.

Aan professionals.

Aan loketten.

Daardoor zijn we langzaam gaan geloven dat we elkaar niet meer nodig hebben.

Dat zorg iets is wat je inkoopt.

Dat verbinding iets is wat je organiseert.

Dat gemeenschap iets is wat de overheid regelt.

Terwijl Ubuntu juist uitgaat van het tegenovergestelde.

Dat we fundamenteel afhankelijk zijn van elkaar.

Dat mens-zijn nooit een solo-project is.

En dat het gevoel dat we elkaar niet nodig hebben misschien wel een van de grootste illusies van onze tijd is.

Toen ik dat hoorde, moest ik denken aan de afgelopen weken.

Aan mijn zoon.

Aan vriendinnen.

Aan collega's.

Aan onbekenden die opeens op mijn pad verschenen.

Aan de Argentijnse vrouw die reageerde op mijn comment onder een filmpje.

Aan mijn fairy godmother die drie maanden geleden zomaar aanschoof aan mijn eettafel.

Aan alle mensen die de afgelopen tijd op precies het juiste moment iets brachten wat ik zelf niet had.

Een luisterend oor.

Een ander perspectief.

Een liefdevolle schop onder mijn kont.

Misschien is dat uiteindelijk wat Ubuntu ons probeert te herinneren.

Niet dat we voor elkaar moeten zorgen, maar dat we dat allang doen.

Of we ons daar nu bewust van zijn of niet.

We zien het alleen nog niet. 

Misschien is dat ook precies wat mij zo raakt in zowel Ubuntu als Auroville.

De herinnering dat we niet los van elkaar bestaan.

Een laatste observatie

De laatste tijd lijken liedjes, ontmoetingen en toevalligheden zich op te stapelen.

Of misschien let ik er beter op.

Een liedje dat precies op het juiste moment verschijnt.

Een ontmoeting die onmogelijk toevallig voelt.

Een antwoord dat zich aandient, voordat de vraag volledig is geformuleerd.

Vroeger noemde ik dat toeval.

Tegenwoordig noem ik het broodkruimels. Kleine aanwijzingen van het leven.

Niet om blind te volgen, maar om nieuwsgierig naar te blijven.

Broodkruimels die uitnodigen tot de vraag: wat wil je me laten zien?

Want steeds vaker ontdek ik dat het leven veel eerder wist waar het met mij naartoe wilde dan ikzelf.

Misschien veranderde het leven niet. Misschien veranderde alleen mijn manier van kijken.

Voor de komende maand…

Niet om een antwoord te zoeken, maar om nieuwsgierig te blijven.

Kijk eens waar je aandacht steeds opnieuw naartoe wordt getrokken.

Naar een gesprek.
Een ontmoeting.
Een liedje.
Een toevalligheid.
Een woord.

Misschien probeert het leven je al heel lang iets te laten zien.

Deze maand liet het leven deze drie broodkruimels achter

❓Welke aanwijzingen in jouw leven begrijp je nu pas, terwijl ze misschien al jaren zichtbaar waren?

📍 Auroville, India

🎵 Wind Beneath My Wings – Bette Midler

Tot volgende maand.

Liefs, Sheila

Building Beloved Communities Together.

♥️

 

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.