Een kleine disclaimer vooraf

Wie mijn artikelen vaker leest, herkent mogelijk delen van dit verhaal.

Ruim twee weken geleden schreef ik het artikel Waarom ik niet date. Daarin vertelde ik voor het eerst openlijk over een ontmoeting die mijn leven veranderde. Over wakker gekust worden.Over de onverwachte manier waarop sommige mensen iets in beweging kunnen zetten wat jarenlang heeft liggen sluimeren.

Toen voelde dat artikel als mijn waarheid en dat was het ook.

Althans, de waarheid die ik op dat moment kon dragen.

Want eerlijkheid blijkt geen eindbestemming. Openheid ook niet.

Het zijn spieren. Je traint ze. Je oefent ze. Je groeit erin.

En soms ontdek je pas achteraf dat er nog een laag onder zat.

Niet omdat je bewust iets achterhield, maar omdat je er simpelweg nog niet klaar voor was om er woorden aan te geven. Of misschien nog niet de moed had om ze hardop uit te spreken.

Dit artikel is zo'n volgende laag.

Niet omdat mijn verhaal veranderd is, maar omdat ik veranderd ben.

Omdat ik inmiddels zie wat ik toen nog niet kon zien. Omdat ik woorden heb gevonden voor dingen die zich destijds nog niet in woorden lieten vangen. En misschien nog wel belangrijker, omdat ik probeer te leven wat ik schrijf.

Ik geloof namelijk niet dat authenticiteit een eigenschap is. Ik denk dat het een dagelijkse praktijk is. Een voortdurende oefening in nieuwsgierig blijven naar jezelf. In eerlijk durven kijken. In steeds opnieuw de vraag stellen:

"Is dit nog steeds mijn waarheid?"

En soms luidt het antwoord:

"Ja."

Maar soms luidt het antwoord:

"Ja... en er is meer."

Dit artikel gaat over dat "meer".

"Het was niet het begin van een relatie.

Het was het begin van een ontwaken."

Soms hoor je een liedje en denk je: Sh*t, dat is het...

Misschien is dat waarom muziek mij altijd zo raakt.

Omdat sommige liedjes niet voelen alsof je ze hoort...maar alsof ze jou horen.

Niet omdat het precies jouw verhaal vertelt, maar omdat het iets raakt waar je zelf nog geen woorden voor had.

Dat had ik onlangs met Just Frends Do van Annie O'Malley.

Het nummer gaat over die verwarrende ruimte tussen vriendschap en liefde. Over gevoelens die zich niet netjes laten organiseren. Over de vraag die je jezelf blijft stellen wanneer iets groter voelt dan de woorden die ervoor bestaan.

"Do friends do this?"

Een eenvoudige vraag. Maar ook een ongemakkelijke. Want wij mensen houden van duidelijkheid.

Van labels.

Van vakjes.

Van definities.

We willen weten waar iets thuishoort.

Vriend.

Partner.

Collega.

Geliefde.

Alsof alles pas bestaansrecht krijgt wanneer we er een naam aan kunnen geven.

Maar wat als sommige ontmoetingen zich juist niet laten vangen?

Wat als hun betekenis veel groter is dan de vorm die ze aannemen?

Wat als sommige mensen niet in je leven komen om je partner te worden?

Wat als ze komen om je wakker te maken?

Onlangs luisterde ik naar de podcast van Jacqueline van Lieshout.

Ze vertelt daarin over haar Viking. Een man die haar leven op zijn kop zette. Niet omdat ze nu aan een leven samen bouwen of omdat ze nu samen zijn, maar omdat die ontmoeting iets in beweging zette dat niet meer terug in de doos kon.

In een van haar posts schrijft ze:

"Misschien is dat waarom dit soort liefdes zo ontwrichtend zijn. Niet omdat ze je hart breken, maar omdat ze alles afbreken wat niet langer waar is."

Die zin bleef hangen.

Omdat ik denk dat dat precies is wat er gebeurt.

Niet alleen in de liefde.

Maar in het leven.

Het grootste misverstand

Misschien is het grootste misverstand wel dat dit soort ontmoetingen altijd beginnen met vuurwerk.

Met liefde op het eerste gezicht.

Met een blikseminslag.

Met een gevoel dat je onmiddellijk weet: "Dit is bijzonder."

Soms is dat zo, maar regelmatig hoor ik iets anders.

Mensen die elkaar al langer, soms al jaren, kennen.

Als collega's.

Als vrienden.

Als kennissen.

Als onderdeel van dezelfde omgeving.

En dan gebeurt er opeens iets. Niet omdat de ander verandert, maar omdat er iets verschuift in jezelf. Alsof je iemand ineens voor het eerst werkelijk ziet.

Of misschien beter gezegd: alsof je jezelf voor het eerst werkelijk ziet.

Dat herken ik uit mijn eigen verhaal.

De persoon die mijn leven zo veranderde kende ik al ruim acht jaar. Al die acht jaar voelde ik geen vuurwerk, geen romantische spanning, geen groot liefdesverhaal. Hij was 'gewoon' onderdeel van mijn leven.

Tot er op een dag iets gebeurde wat ik nog steeds moeilijk kan uitleggen.

Een blik.

Een moment van oogcontact.

Een paar seconden misschien.

Meer niet.

En toch voelde het alsof alles veranderde.

Niet omdat er iets werd gezegd, maar juist omdat er niets werd gezegd. Alsof er in die stilte iets werd herkend dat zich niet in woorden liet vangen.

Misschien klinkt dat vreemd.

Misschien zelfs ongeloofwaardig.

Maar opvallend genoeg hoor ik precies dit element steeds terug in de verhalen van anderen.

Niet de woorden.

Niet de gebeurtenissen.

Niet de omstandigheden.

Maar de herkenning.

Dat gevoel van: "Ik ken jou ergens van."

Niet letterlijk.

Maar op een dieper niveau.

Alsof iemand een vergeten kamer in jezelf opent.

Achteraf denk ik dat het niet het begin was van een relatie.

Het was het begin van een ontwaken.

Niet over hem. Over mij.

Jarenlang dacht ik dat het verhaal over hem ging.

Inmiddels denk ik dat het verhaal vooral over mij ging.

Over wat er in mij wakker werd.

Over wat er niet langer verborgen kon blijven.

Over een versie van mezelf die gezien wilde worden.

Een versie die eerlijker was.

Vrijer.

Kwetsbaarder.

Levendiger.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren zie ik dat bijna alles wat ik vandaag doe terug te voeren is naar die ene verschuiving.

Mijn scheiding.

Mijn ondernemerschap.

Mijn zichtbaarheid.

Mijn schrijven.

Mijn verlangen naar gemeenschap.

Mijn zoektocht naar een andere manier van werken.

Mijn overtuiging dat liefde, veiligheid en verbinding geen zachte thema's zijn, maar de fundering onder alles wat werkelijk floreert.

Dat was er misschien altijd al.

Maar ik kon het nog niet zien.

De patronen die ik steeds opnieuw zie

Sinds ik hierover schrijf en spreek, komen er steeds meer mensen op mijn pad met een soortgelijk verhaal.

Mannen.

Vrouwen.

Getrouwd.

Gescheiden.

Spiritueel.

Volledig rationeel.

Hun verhalen verschillen op duizend manieren. En toch hoor ik steeds dezelfde elementen terug. Alsof er onder al die unieke verhalen eenzelfde onderstroom zichtbaar wordt.

Een ontmoeting die voelt als herkenning of vertrouwd.

Een aantrekkingskracht die verder gaat dan het fysieke.

Een gevoel van thuiskomen.

Een timing die zelden logisch is.

Omstandigheden die ingewikkeld zijn.

Een spiegel die precies raakt aan oude pijnstukken.

Een periode van intense persoonlijke groei.

En uiteindelijk een verschuiving van de aandacht.

Weg van de ander.

Terug naar jezelf.

Dat laatste raakt mij misschien nog wel het meest.

Want als ik kijk naar mijn eigen verhaal zie ik precies dat.

Jarenlang dacht ik dat het verhaal over hem ging.

Tegenwoordig denk ik dat het verhaal vooral ging over de ontmoeting met delen van mezelf die ik nog niet kende.

Sommigen noemen dit een soulmate.

Sommigen een tweelingziel of twinflame.

Anderen zullen er een psychologische verklaring voor hebben.

Misschien hebben ze allemaal een beetje gelijk.

De naam interesseert mij steeds minder.

Het effect fascineert mij des te meer.

Twee waarheden

Misschien is dat wel de grootste les die deze ontmoeting mij heeft geleerd.

Het vermogen om twee waarheden tegelijk te dragen.

Want ergens onderweg kreeg ik mijn antwoord. Niet het antwoord waar romantische films ons op voorbereiden, maar wel een antwoord.

Hij is gelukkig.

Hij is geenszins van plan zijn leven om te gooien.

En eerlijk?

Dat zou ik ook niet willen.

Ik herinner me nog dat ik hem begin vorig jaar vertelde dat ik ging scheiden.

Zijn reactie was helder. Hij wilde niet tussen mij en mijn huwelijk staan.

Destijds zei ik tegen hem:"Dat zou ik andersom ook niet willen."

En dat meen ik nog steeds.

Want liefde is voor mij nooit hetzelfde geweest als bezit. En ook niet als kiezen voor iemand ten koste van een ander. Ik ben geen home wrecker en ik geloof niet dat liefde gebouwd wordt op de brokstukken van iets anders.

Als iemand een relatie beëindigt, dan hoop ik dat die keuze voortkomt uit zijn eigen waarheid.

Niet uit een verlangen naar een ander.

Niet uit een vlucht.

Maar omdat zijn eigen leven daarom vraagt.

Dat besef dwong mij ook naar mezelf te kijken.

Want hoewel er nooit iets fysieks is gebeurd, moest ik mezelf wel een ongemakkelijke vraag stellen.

Was ik emotioneel al ergens anders?

Het eerlijke antwoord daarop is: ja.

En daar heb ik mezelf uiteindelijk voor moeten vergeven.

Niet omdat ik iets verkeerd heb gedaan, maar omdat ik mens ben. Omdat gevoelens zich niet laten organiseren.

Niet laten plannen.

Niet laten wegredeneren.

We hebben onze gevoelens uitgesproken en we hebben besloten dat we dat pad niet zouden bewandelen.

Toch is er iets gebleven.

Niet de verwachting.

Niet het wachten.

Niet de hoop op een specifieke uitkomst.

Maar de liefde.

De grootste verschuiving

Jarenlang dacht ik dat ik moest kiezen.

Tussen liefde en loslaten.

Tussen verlangen en accepteren.

Tussen vasthouden en doorgaan.

Inmiddels zie ik dat volwassen liefde misschien iets anders vraagt.

Het vermogen om beide waarheden tegelijk te dragen.

Dat ik van hem houd.

En dat hij vrij is.

Dat ik niets tekortkom.

En dat ik hem nog steeds graag zie.

Dat mijn waarheid mag bestaan.

Ook wanneer zij niet de zijne is.

Dat ik hem morgen met open armen zou ontvangen als hij voor mijn deur zou staan.

Niet omdat ik hem nodig heb.

Niet omdat mijn leven zonder hem niet compleet is.

Integendeel.

Mijn leven is rijk.

Vol.

Mooi.

Maar sommige mensen maken het leven simpelweg nog een beetje mooier.

Zoals een gouden randje om een regenboog.

Zoals een liedje dat precies op het juiste moment voorbij komt.

Zoals een glimlach die je dag verandert.

Hij is niet de taart...die ben ik zelf geworden.

Een rijk gevulde bovendien...met hier en daar wat gebruikssporen, veel verhalen en een verrassend goede houdbaarheidsdatum.

Maar hij is wel een prachtige kers erop.

Mijn unicorn.

De liefde van mijn leven.

En tegelijkertijd niet de voorwaarde voor mijn geluk.

Achteraf zie ik dat het leven al veel langer broodkruimels voor me achterliet. Maar zoals zo vaak herken je de rode draad pas wanneer je achterom kijkt.

Het ging nooit alleen over liefde

Misschien is dat ook waarom ik steeds minder geïnteresseerd raak in de vraag hoe we dit soort ontmoetingen noemen.

Wat mij steeds meer fascineert, is iets anders.

Waarom lijken dit soort ontmoetingen mensen niet alleen wakker te maken voor de liefde?

Waarom zetten ze vrijwel altijd een veel groter proces in gang?

Als ik kijk naar mijn eigen leven, dan zie ik dat de grootste veranderingen uiteindelijk niet gingen over een man.

Ze gingen over waarheid.

Over moed.

Over authenticiteit.

Over mijn stem vinden.

Over zichtbaar worden.

Over mijn plek innemen.

Over stoppen met leven volgens verwachtingen van anderen.

Over beginnen met leven vanuit mijn eigen kompas.

En misschien nog wel het belangrijkste: over het ontdekken dat liefde veel groter is dan romantiek.

Want hoe langer ik hiermee bezig ben, hoe meer ik zie dat dezelfde energie die ons opent voor een geliefde, ons ook opent voor iets groters.

Voor vriendschap.

Voor gemeenschap.

Voor verbinding.

Voor dienstbaarheid.

Voor het collectief.

Voor de wereld om ons heen.

Ik dacht jarenlang dat het verhaal over één persoon ging.

Inmiddels denk ik dat die ontmoeting mij vooral herinnerde aan iets wat ik hier te doen heb:

Bijdragen aan een wereld waarin mensen zich gezien voelen.

Waarin verschillen niet verdelen maar verrijken.

Waarin veiligheid ontstaat doordat mensen zichzelf durven zijn.

Waarin liefde niet wordt gezien als iets zachts of zweverigs, maar als een kracht die systemen, organisaties, buurten en gemeenschappen kan veranderen.

Misschien is dat wel wat mij het meest verwondert.

Dat een ontmoeting die begon tussen twee mensen uiteindelijk blijkt te gaan over veel meer dan twee mensen.

Dat een liefde die zo persoonlijk voelde mij uiteindelijk heeft geleerd om groter te kijken.

Verder te kijken.

Voorbij mijzelf.

Voorbij hem.

Richting het geheel.

Richting gemeenschap.

Richting wat Martin Luther King ooit The Beloved Community noemde.

Misschien is dat uiteindelijk wat dit soort ontmoetingen doen.

Ze laten ons niet zien wie de ander is.

Ze laten ons zien wie wij zelf zijn.

En misschien nog belangrijker: wie we kunnen worden.

Misschien was dat de opdracht

Ik denk steeds vaker dat sommige mensen niet in ons leven komen om naast ons te lopen.

Ze komen om ons een richting te laten zien.

Om ons wakker te maken.

Om ons terug te brengen naar onszelf.

En als dat hun rol was, dan hebben ze misschien precies gedaan waarvoor ze kwamen.

Tijdens het schrijven van dit artikel moest ik denken aan de serie Normal People.

Wat mij daarin misschien nog wel het meest raakte, was niet het liefdesverhaal zelf.

Maar de onderliggende boodschap.

Dat niet elke grote liefde bedoeld is om voor altijd te duren.

Sommige mensen komen in ons leven om ons te vormen.

Om ons uit te dagen.

Om ons te helpen worden wie we bedoeld zijn te zijn.

En misschien is hun grootste cadeau niet dat ze blijven.

Maar dat ze ons achterlaten als een ander mens dan degene die we waren toen we hen ontmoetten.

"Misschien was hij nooit

de bestemming.

Misschien was hij

de uitnodiging.

En misschien was de liefde zelf

de opdracht."

❤️

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.