Er hangt een bijzondere energie in de lucht de afgelopen dagen.

Tenminste, zo ervaar ik het. Normaal zou ik daar waarschijnlijk aan voorbij zijn gegaan. Ik zou doorgaan, werken, presteren. Door naar het volgende.

Maar de afgelopen dagen voelde ik iets anders.

Ik voelde een enorme behoefte om alleen te zijn.

Om op te ruimen. Letterlijk en figuurlijk. Dus dat deed ik.

Mijn huis.

Mijn administratie.

Mijn kledingkast.

De laatste gezamenlijke belastingaangifte met mijn ex.

Brieven voor bij mijn testament.

Mijn testament bij leven.

Mijn hoofd.

Mijn hart.

En ondertussen huilde ik om alles.

Niet om één specifieke gebeurtenis. Gewoon om alles. Alsof er iets losgelaten wilde worden. Alsof mijn systeem bezig was ruimte te maken.

Niet voor iets dat ik al kende, maar voor iets dat nog moest komen.

Het bijzondere is dat deze behoefte ontstond na een week die juist volledig in het teken stond van het tegenovergestelde.

De Provada. Twee dagen vol ontmoetingen.

Kansen.

Gesprekken.

Netwerken.

Performance.

Masculiene energie.

Groter.

Beter.

Sneller.

Meer.

En begrijp me niet verkeerd. Ik heb dit jaar genoten van de Provada, maar ik zie er ook iets anders gebeuren.

We laten vooral zien wat goed gaat.

Wat gelukt is en wat we bereikt hebben.

Onze successen.

Onze plannen.

Onze ambities.

En dat is niet verkeerd, maar het is ook niet het hele verhaal.

Want ondertussen speelde er thuis iets heel anders. Mijn zoon kreeg te horen dat hij gezakt is voor zijn eindexamen.

Een teleurstelling. Vooral voor hem. En ook voor ons.

Er volgden direct gesprekken.

Met hem. 

Met zijn vader.

Met mezelf.

Ik zag oude dynamieken weer opduiken.

Ik zag pijn.

Teleurstelling.

Meningsverschillen.

Tegelijkertijd zag ik ook iets anders. Ik zag dat ik tegenwoordig twee waarheden tegelijk kan dragen.

Dat iets verdrietig kan zijn én tegelijkertijd een geschenk kan bevatten. Want hoe pijnlijk het nieuws ook was, ik zie ook mogelijkheden.

Een zachtere landing richting zijn droom om in Milaan te studeren.

Ruimte om Italiaans te leren. Om werkervaring op te doen. Om langzaam te groeien richting zelfstandigheid.

Nog een jaar thuis. Nog een jaar samen met zijn zus. Nog een jaar samen met zijn vriendje.

Dat betekent niet dat het leuk is of dat ik het niet anders had gewenst, maar wel dat ik inmiddels weet dat het leven zelden zwart-wit is.

De Vrije Denkers deelden deze week een verhaal van professor Floortje Scheepers dat me diep raakte.

Ze stelde de vraag wat er zou gebeuren als we zouden afspreken dat iedereen boven de 1.80 meter een afwijking heeft.

We zouden erom lachen.

Toch doen we iets soortgelijks met ADHD, dyslexie en allerlei andere labels.

Niet omdat mensen kapot zijn, maar omdat we een norm hebben bedacht. Een norm die bepaalt wat goed is.

Wat succesvol is.

Wat gewenst is.

En wat afwijkt.

Scheepers beschrijft het verschil tussen paardenbloemen en orchideeën. Paardenbloemen groeien bijna overal. Orchideeën alleen onder de juiste omstandigheden. Een orchidee op de verkeerde plek is geen defecte paardenbloem. Het is een orchidee. Op de verkeerde plek.

Ik moest direct denken aan mijn zoon.

Aan mezelf.

Aan de vastgoedwereld.

Aan organisaties.

Aan leiders.

Aan ondernemers.

Hoeveel energie besteden we eigenlijk aan het aanpassen van mensen aan systemen?

En hoeveel energie besteden we aan het creëren van omgevingen waarin mensen kunnen floreren?

Misschien is dat ook waarom ik de afgelopen jaren steeds meer ben gaan geloven dat echte verandering begint met ruimte.

Niet met meer, maar met minder.

Niet met toevoegen, maar met weghalen.

Niet met harder werken, maar met beter luisteren.

Naar jezelf.

Naar anderen.

Naar wat er onder de oppervlakte leeft.

Dat zag ik ook terug in iets anders wat deze week gebeurde.

Onder een fragment uit de film The Pursuit of Happiness schreef ik een openhartige reactie.

Geen strategie.

Geen marketing.

Geen zorgvuldig uitgedachte positionering.

Gewoon eerlijk.

Over waar ik sta.

Over het gevoel dat mijn droom dichtbij voelt. Dat ik hem bijna kan aanraken, maar dat hij zich nog niet volledig heeft gematerialiseerd.

Over vertrouwen.

Over doorgaan.

Over kleine stapjes.

Over het proces.

Ik drukte op verzenden en dacht er verder niet meer over na. Totdat er reacties begonnen binnen te komen.

DM's, nieuwe contacten, nieuwe profile viewers. En het bijzondere was dat het mensen waren uit verschillende landen, van over de hele wereld.

Een vrouw uit Argentinië die een gesprek wilde plannen.

En iemand schreef: "Such honesty is rare on this platform."

Die zin bleef hangen.

Alsof het universum gevoel voor timing had, gebeurde er nog iets bijzonders.

Naar aanleiding van mijn comment onder het fragment van The Pursuit of Happiness ontving ik dus een bericht van een vrouw uit Argentinië.

Haar naam?

Maria Magdalena.

Ik verzin dit niet.

Alsof ze zo uit de hemel kwam vallen.

Ze stelde voor om online kennis te maken.

Dus dat deden we.

Wat begon als een spontaan gesprek tussen twee vreemden aan de andere kant van de wereld, bleek al snel veel meer te zijn.

Ze vertelde over haar werk in de financiële sector. Over hoe zij financiële instellingen helpt om zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar blijft.

Niet alleen kijken naar rendementen, KPI's en kwartaalcijfers, maar juist naar de waarde die daaronder ligt.

De maatschappelijke impact.

De sociale winst.

De menselijke waarde.

En vervolgens die waarde te vertalen naar een taal die de sector begrijpt.

Bijvoorbeeld door inzichtelijk te maken hoeveel zorgkosten worden bespaard wanneer generaties samen wonen. Of hoe sociale cohesie uiteindelijk ook economische waarde creëert.

Terwijl ze vertelde, voelde ik iets verschuiven. Want precies daar zit ook mijn zoektocht.

Hoe maken we zichtbaar wat nu nog niet zichtbaar is?

Hoe vertalen we welzijn, verbinding, veiligheid, gezondheid en gemeenschap naar iets wat serieus wordt genomen in een wereld die gewend is te sturen op spreadsheets?

En alsof dat nog niet genoeg was, bleek ze ook een onverwacht cadeau voor mijn zoon.

Haar dochter heeft mode gestudeerd en werkt als designer.

En Maria Magdalena zelf kent de wereld waar hij al jaren door gefascineerd wordt ook goed, omdat ze diverse designers als klant heeft gehad.

De wereld die hem ooit deed dromen van een studie mode in Milaan, voordat die droom verschoof richting architectuur en design.

Ons gesprek liet mij opnieuw beseffen dat zijn tussenjaar misschien niet alleen een vertraging is. Misschien is het ook ruimte. Ruimte om opnieuw te onderzoeken. Om te ontdekken. Om dichter bij zichzelf te komen.

En ineens moest ik glimlachen.

Want een paar dagen eerder zat ik nog mijn administratie op te ruimen, mijn testament te schrijven en om alles te huilen. En nu zat ik met een vrouw uit Argentinië te praten die precies op het juiste moment twee puzzelstukjes kwam brengen.

Voor mijn zoon én voor mijn werk.

Toeval?

Misschien.

Maar hoe ouder ik word, hoe minder geïnteresseerd ik raak in die vraag.

Veel interessanter vind ik deze vraag: Wat gebeurt er als we ons voldoende openstellen om zulke ontmoetingen überhaupt te kunnen zien?

Want misschien zijn er overal om ons heen mensen die iets komen brengen.

Een les.

Een inzicht.

Een kans.

Een spiegel.

Een volgende stap.

Soms vermomd als een probleem.

Soms vermomd als een vreemde.

En soms zelfs vermomd als een vrouw uit Argentinië die Maria Magdalena heet.

Volgens mij is eerlijkheid, openheid en oprechtheid helemaal niet zeldzaam.

Het verlangen ernaar zeker niet.

Het verlangen naar echtheid leeft in ons allemaal. We laten het alleen niet altijd zien. Dat zie ik overal.

In gesprekken met vriendinnen.

In ondernemers.

In leiders.

In mannen die zeggen dat vrouwen te mannelijk zijn geworden.

In vrouwen die zeggen dat mannen niet emotioneel beschikbaar zijn.

In recruiters.

In bestuurders.

In kinderen.

Iedereen verlangt naar hetzelfde. Iedereen verlangt naar ruimte.

Om zichzelf te zijn.

Om niet te hoeven presteren.

Om niet te hoeven voldoen.

Om niet voortdurend beoordeeld te worden.

Om even te mogen ademen.

Deze week sprak ik ook mijn Indiase fairy godmother.

Ik noem haar zo omdat ze drie maanden geleden letterlijk mijn leven binnenwandelde tijdens een walking dinner in mijn buurt en ik sindsdien denk "Oh my God, waar komt deze engel opeens vandaan?".

Ze schoof aan mijn eettafel.

We raakten in gesprek.

En een paar weken later zei ze:"Feel free to reach out to me anytime. I'm here to be the wind beneath your wings."

Als het een scene uit de film Jerry Maguire was, zou ik zeggen "She had me at hello."

Gisteren sprak ik haar opnieuw.

Over mijn ondernemerschap.

Over mijn dromen.

Over de volgende stap.

Zoals goede mentoren doen, gaf ze me geen antwoorden.

Ze stelde vragen.

Nieuwe perspectieven.

Een liefdevolle schop onder mijn kont.

En ineens ontstond er weer helderheid.

Niet het hele plaatje.

Maar wel genoeg voor een volgende stap.

Dat is vaak alles wat we nodig hebben.

Geen volledig uitgestippelde route.

Alleen voldoende zicht voor de volgende bocht.

Diezelfde middag gebeurde er nog iets dat me opnieuw deed glimlachen.

Tijdens ons gesprek vertelde ze dat ze op zoek was naar interessante investeringsmogelijkheden. Niet zomaar een financieel rendement, maar ondernemers die iets bijdragen aan de wereld. Mensen met een visie. Mensen die anders durven kijken. En het liefst iets binnen het domein van welzijn, vrouwen en kinderen.

Vrijwel tegelijkertijd was mijn personal trainer bezig met een heel andere uitdaging.

Hij wilde zijn aandeel vergroten in de personal training onderneming van zijn business partner, zodat ze als joint venture partners verder kunnen gaan.

Een fantastische trainer én fysiotherapeut. Een bevlogen ondernemer. Iemand die dagelijks werkt aan de gezondheid en het welzijn van anderen. Iemand die mensen echt ziet. Maar zoals veel ondernemers liep ook hij tegen de vraag aan hoe hij zijn volgende stap kon financieren.

Terwijl ik naar hun verhalen luisterde, dacht ik ineens: Jullie moeten elkaar ontmoeten.

Dus ik bracht ze met elkaar in contact.

Misschien leidt het nergens toe. Misschien ontstaat er een investering. Misschien ontstaat er iets totaal anders.

Dat weet ik niet.

Maar wat ik wel weet, is dat de mooiste dingen in mijn leven zelden zijn ontstaan vanuit een strak plan.

Ze ontstaan wanneer mensen elkaar ontmoeten. Wanneer verschillende werelden elkaar raken. Wanneer iemand iets zoekt en een ander precies dát blijkt mee te brengen.

Niet omdat ik het heb bedacht, maar omdat ik het heb gezien.

En misschien is dat wel één van de dingen die ik het liefste doe.

Mensen verbinden met elkaar. Met hun dromen. Met nieuwe perspectieven.

Met mogelijkheden die ze zelf nog niet zagen.

Ik geloof steeds minder in toeval.

Niet omdat ik denk dat alles voorbestemd is, maar omdat ik zie hoe ontmoetingen ontstaan.

Een gesprek bij een vuilniscontainer leidt tot een nieuwe gesprekstool.

Een vrouw aan een eettafel wordt een mentor.

Een comment onder een video leidt tot een gesprek aan de andere kant van de wereld.

Een personal trainer ontmoet een potentiële investeerder.

Een tegenslag wordt een nieuwe richting.

Alsof het leven voortdurend mensen, ideeën en mogelijkheden op ons pad brengt.

En onze enige taak is om ze op te merken.

Misschien is dat ook waarom het WK voetbal me fascineert.

Niet zo zeer om het spelletje, want daar snap en weet ik echt niets van, maar om alles wat eromheen gebeurt.

Tijdens een WK verandert een land ineens in één grote oranje familie. Zelfs helemaal aan de andere kant van de oceaan.

Mensen die elkaar niet kennen zingen samen.

Juichen samen.

Huilen samen.

En een week later staan supporters van verschillende clubs weer lijnrecht tegenover elkaar.

Het laat zien hoe dun de scheidslijn soms is tussen verbinding en verdeeldheid.

Tussen samen en wij-zij.

Tussen liefde en angst.

Misschien is dat uiteindelijk de les van deze week.

We zijn niet gemaakt om groter te worden dan een ander.

Niet beter.

Niet succesvoller.

Niet perfecter.

We zijn gemaakt om te zijn wie we zijn.

Met onze talenten.

Onze eigenaardigheden.

Onze dromen.

Onze pijn.

Onze kleuren.

Alle kleuren van de regenboog.

En misschien begint dat niet met zoeken.

Maar met ruimte maken.

Ruimte voor verdriet.

Ruimte voor teleurstelling.

Ruimte voor hoop.

Ruimte voor nieuwe mensen.

Ruimte voor nieuwe ideeën.

Ruimte voor nieuwe mogelijkheden.

Mijn intentie voor deze nieuwe maan is daarom eenvoudig:

"Ik hoef niet langer te zoeken.

Ik maak ruimte voor wat mij zoekt."

❤️

Blijf in beweging. Wil je regelmatig een dosis zachte scherpte en reflecties in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor mijn Liefdesbrieven en blijf verbonden met de magie in jou.